Kalverliefde

Het beest opgejaagd, gevild en likkebaardend opgepeuzeld... En wat met haar kalfjes? Die mogen bij de mensenkudde blijven. Die trekt voort van plek naar plek, de seizoenen achterna. Maar misschien wordt het tijd voor iets anders: een vaste plek, een dorp? Dan kan de mensenkudde zorgen voor de ouderen, kunnen de kinderen het zaad zien uitkomen dat ze in de grond hebben gestopt. Maar is dat wel naar de zin van de jagers?

Kalverliefde is een ode aan het jachtinstinct, de onrust, het mannelijke. Aan alle onnoembare kleine offers die we maken in een poging te overleven en samen te leven.